Selectieve empathie: een reflectie op onze geriefelijke moraliteit
Een ochtendessay met een vleugje honing — en een bijna onmerkbare bitterheid
✍️ Auteursnotitie
Deze reflectie ontstond in de vroege ochtend — dat uur waarop de wereld stil genoeg is om haar tegenstrijdigheden te laten zien. Nederland ziet zichzelf nog steeds als een humane natie. Gevormd door haar historie en het vluchtelingen verdrag. Maar onder dit zelfbeeld van genoegzaamheid schuilt een zachtere, subtielere waarheid: onze moraliteit is selectief geworden, ons empathisch vermogen voorwaardelijk en ons humanisme wordt steeds meer gefilterd door de lens van comfort en culturele vertrouwdheid. Dit stuk heeft een zachte toon, maar achter de toon schuilt een kritische opinie.
Deze tekst hanteert een zachte toon — maar achter die zachtheid gaat een scherpere observatie schuil.
“We prijzen principes het luidst wanneer ze ons niets kosten.”
— Oud politiek gezegde
Er zit iets aandoenlijks in de manier waarop Nederland over zijn normen en waarden en humanitaire traditie spreekt. Wij ondertekenden het Vluchtelingenverdrag met de serene zekerheid van een land dat overtuigd is van zijn eigen fatsoen — een beleefd volk, met kernwaarden, uitgesproken in voorzichtig geformuleerde volzinnen.
We stonden, zo vertelden we onszelf, aan de juiste kant van de geschiedenis.
En in zekere zin zijn we dat nog steeds — zolang die geschiedenis maar niet te dichtbij komt.
Maar aan de zoetheid van ons zelfbeeld zit een nasmaak.
Een zweem van bitterheid.
Een klein scherp randje.
Natuurlijk, wij houden van de mensheid.
Alleen niet altijd van mensen.
De kunst van afstandelijke compassie
De Nederlandse gulheid is indrukwekkend, zeker wanneer zij kan worden getoond in een Brusselse vergaderzaal of via een keurige overschrijving met het label humanitaire steun in de regio. Dit is compassie met een rechte rug: principieel, ordelijk, en bij voorkeur op veilige afstand.
We sluiten de deur voor vluchtelingen niet — verre van.
We geven slechts de voorkeur aan vluchtelingen die beleefd afzien van aanbellen.
Wanneer zij toch verschijnen, ongevraagd door geografie of noodlot, wordt hun situatie plots “complexer”.
Niet moreel, uiteraard.
Administratief.
En zoals elke ambtenaar met een gelukzalige glimlach kan bevestigen:
de bureaucratie is een opmerkelijk effectief moreel filter.
De stille, onuitgesproken hiërarchie
We zouden nooit hardop zeggen dat wij bepaalde vluchtelingen verkiezen boven anderen.
Daar zijn wij veel te beschaafd voor.
Maar de werkelijkheid fluistert wat onze mond liever niet uitspreekt.
De Oekraïners — vertrouwde vreemden
Zij komen aan, en ergens herkennen wij iets in hen.
Hun gezichten.
Hun kerken.
Hun kinderen, die op een geruststellende manier op de onze lijken.
We heten hen van harte welkom.
Het voelt vanzelfsprekend — bijna moeiteloos.
Gulheid die samenvalt met herkenning is nu eenmaal de makkelijkste vorm van deugd.
De anderen — vreemden die vreemd blijven
Voor wie van verder komt, wordt de toon anders: zachter, koeler, en geruststellend procedureel.
We uiten “zorgen”.
We verwijzen naar opvangplaatsen die niet bestaan.
We spreken over “capaciteitsproblemen”, “integratie-uitdagingen” en “terugkeerafspraken” — woorden die zo zorgvuldig zijn gepolijst en afgedekt met een dunne laag vernis dat wij ons er bijna in kunnen spiegelen.
We verzekeren elkaar dat het niet persoonlijk is.
Het is beleid.
Wat het, in zekere zin, nog onpersoonlijker maakt.
Een regering die waarden afweegt met een schaar
Het demissionaire kabinet-Schoof sprak over humanitaire verantwoordelijkheid met de kalmte van een arts die moet melden dat de verdoving niet helemaal heeft gewerkt. In de ene hand een schaar — ontwikkelingshulp inkorten, terugkeer “versnellen” — in de andere hand een begripvolle en geruststellende knik.
Dat inmiddels ook premier Jetten nieuwe asielvoorstellen aankondigt, maakt de observatie niet minder actueel, maar juist scherper. Wanneer zelfs het liberale midden zijn humanitaire taal behoudt terwijl het beleid steeds restrictiever wordt, verandert empathie langzaam in een stijlfiguur: zorgvuldig uitgesproken, keurig verpakt, maar steeds minder bereid om werkelijk iets te kosten.
Oekraïne is uiteraard de eervolle uitzondering.
Onze vrijgevigheid daar is oprecht én strategisch, moreel én geopolitiek, nobel én noodzakelijk.
Voor de armsten ter wereld daarentegen draaien wij de geldkraan dicht.
Niet uit onwil — slechts uit prioritering.
En zijn wij uiteindelijk niet allemaal slachtoffers van beperkte budgetten?
Europa en zijn universele waarden — selectief toegepast
De Europese Unie blijft universele waarden verkondigen, al klinkt het steeds vaker alsof men een gerecht aanbeveelt dat men zelf niet langer bestelt.
We spreken prachtig over waardigheid, gelijkheid en menselijkheid.
We passen ze alleen toe met een verfijnde mate van selectiviteit.
We zijn niet onvriendelijk.
We zijn slechts kieskeurig.
Onze poorten blijven open —
maar dan wel selectief, strategisch en met gevoel voor esthetiek.
Een zachte slotzin voor een niet-zo-zachte werkelijkheid
Nederlandse vrijgevigheid is niet verdwenen; zij is getransformeerd tot iets subtielers:
- warm wanneer het uitkomt
- koel wanneer het kostbaar wordt
- principieel wanneer het pijnloos is
- flexibel wanneer het ongemakkelijk wordt
Dat is geen wreedheid.
Het is simpelweg het stille handwerk van een modern land dat zijn geweten graag oppoetst — en soms afkoopt.
Uiteindelijk blijven wij een compassievol land,
zolang compassie maar geen last wordt.
Honing op de tong,
een bittere ondertoon,
en de onmiskenbare smaak van selectieve empathie.
William J. J. Houtzager
Mei 2025
📌 Blog excerpt
Nederland sprak ooit trots over universele humanitaire principes. Tegenwoordig lijkt onze moraal selectiever geworden. Oekraïense vluchtelingen worden met open armen ontvangen, terwijl anderen vooral bureaucratische barrières met harde gevolgen ontmoeten. Ontwikkelingshulp wordt teruggeschroefd, medeleven wordt uitbesteed aan “de regio”, en empathie volgt steeds vaker de contouren van comfort. Dit essay onderzoekt de stille tegenstrijdigheden en beleefde hypocrisie die ons vluchtelingenbeleid vormgeven — in een toon zo zoet als honing, met een subtiele bitterheid eronder.
In what kind of world do we wish to live 